Pobierz najnowszy numer

Newsletter

Zapisz się do naszego Newslettera, aby otrzymywać informacje o nowościach z branży!

Jesteś tutaj

Nowe spojrzenie na ochronę informacji niejawnych (cz. 1)

Printer Friendly and PDF

leadNiniejszym artykułem pragnę rozpocząć cykl rozważań dotyczących ochrony informacji niejawnych w świetle uwarunkowań prawnych nowej ustawy o ochronie informacji niejawnych. Zmiany w obowiązujących przepisach mają wpływ na sposób pojmowania bezpieczeństwa informacji niejawnych.

W dzisiejszym świecie informacja jest cennym towarem. W społeczeństwie informacyjnym zabieganie o nią staje się celem samym w sobie i prowadzi do wykształcenia się grup, które zawodowo zajmują się jej ochroną, zdobywaniem czy handlowaniem. Dotyczy to również informacji niejawnej.

Informacja jest pojmowana i definiowana różnie, ale zasadnicze ujęcia są dwa. Pierwsze można nazwać obiektywnym i wywodzi się z fizyki i matematyki. Według tych nauk informacja stanowi pewną własność fizyczną lub strukturalną obiektów. Zgodnie z ujęciem drugim, subiektywnym (kognitywistycznym), informacja jest tym, co umysł jest w stanie przetworzyć i wykorzystać do własnych celów.

W ujęciu infologicznym (Bo Sundgren 1973) „informacja to treść komunikatu przekazywanego za pomocą danych”1 .

Ta sama treść może być przekazywana za pomocą różnych danych (znaki, mowa, wykresy). Dlatego też potocznie często używa się ich zamiennie. Informacja natomiast, według twórcy cybernetyki – Norberta Wienera, to relacja niematerialna, zachodząca jednocześnie między trzema elementami:

  1. odtwarzanym elementem rzeczywistości społecznej,
  2. tezaurusem punktu a,
  3. społecznym nastawieniem do a i b.

Wiener zapoczątkował interpretację przyznającą informacji szczególne miejsce jednego z podstawowych elementów wszechświata, formułując w 1948 roku słynne zdanie: „Informacja jest informacją, a nie energią ani materią”2.

1. Rola państwa w ochronie informacji

Współczesne państwo, reagując na kwestie handlu i chęci zaboru informacji przez wszystkie podmioty życia publicznego, kreuje instrumenty bezpieczeństwa, tworząc prawne ramy działania instytucji. Aby efekty tej działalności były pożądane, społeczeństwo musi postrzegać ją jako pożyteczną, służącą dobru publicznemu. Na gruncie ustaleń ogólnych problem wydaje się zatem rozstrzygnięty, jednak refleksja nad współczesną pozycją i rolą państwa, znaczeniem bezpieczeństwa narodowego oraz sposobami jego zapewnienia nasuwa istotne wątpliwości dotyczące słuszności stosowania tradycyjnych instrumentów oceny. Państwo, które niedostatecznie zabezpiecza informacje, to państwo zupełnie nieodporne na zewnętrzne i wewnętrzne działania uderzające w jego praworządność i samodzielność.

Problem ten można zilustrować innym, a mianowicie ujawniającą się względnością wartości chronionych przez państwo. Można go zidentyfikować poprzez wskazanie relacji między ochroną informacji niejawnych a bezpieczeństwem państwa. Pozornie zależność ta nie wydaje się zbyt złożona – ochrona ważnych zasobów informacyjnych jest związana z interesem bezpieczeństwa państwa. Skuteczne działanie wymaga utajnienia części informacji w taki sposób, aby potencjalny przeciwnik nie mógł przeciwdziałać (zaszkodzić) przyjętemu zamierzeniu. Owo utajnienie oznacza jednak – przynajmniej teoretycznie – trafną identyfikację wartości chronionych (określenie zakresu i rodzaju informacji podlegających ochronie). Zbyt szeroki zakres tajności dewaluuje ją. Zbyt wąski naraża na szwank działanie. Przedmiotem pogłębionej analizy powinny być zatem nie tylko formalne aspekty ochrony tajemnic państwowych, ale też ich współczesne pojmowanie w kontekście roli państwa, a ściślej zestawienie tych elementów3 (tzn. informacji, materiałów, a także systemów kierowania i dowodzenia oraz obronnych – w tym ich części składowych).

2. Rozstrzygnięcia ustawowe dotyczące ochrony informacji

W ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r., nr 182, poz. 1228) określono zasady ochrony informacji niejawnych – zasady, które obowiązują w przypadku realizowania usług lub wykonywania zadań, podczas których uzyskuje się dostęp do tych informacji. Potwierdzeniem przestrzegania zasad ochrony informacji niejawnych przez danego przedsiębiorcę jest tzw. świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego. Do przyznania takiego świadectwa prowadzi tzw. postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego.

Obowiązująca od 1 stycznia 2011 roku ustawa o ochronie informacji niejawnych określa zasady ochrony informacji niejawnych, których nieuprawnione ujawnienie może być szkodliwe dla państwa.

2.1. Informacja i zakres jej ochrony

Ustawa określa sposoby:

  • klasyfikowania informacji niejawnych;
  • organizowania ochrony informacji niejawnych;
  • przetwarzania informacji niejawnych;
  • kontroli stanu zabezpieczenia informacji niejawnych;
  • ochrony informacji niejawnych w systemach teleinformatycznych;
  • fizycznego zabezpieczenia informacji niejawnych.
2.2. Przepisy ustawowe i ich zakres

Przepisy ustawy dotyczą następujących instytucji, jednostek organizacyjnych czy podmiotów gospodarczych:

  • sejmu i senatu;
  • Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;
  • organów administracji rządowej;
  • organów jednostek samorządu terytorialnego, a także innych jednostek organizacyjnych, które są im podległe lub są przez nie nadzorowane;
  • sądów i trybunałów;
  • organów kontroli państwowej i ochrony prawa;
  • jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych;
  • Narodowego Banku Polskiego;
  • państwowych osób prawnych i innych niż wyżej wymienione państwowych jednostek organizacyjnych;
  • jednostek organizacyjnych podległych organom władzy publicznej lub nadzorowanych przez te organy;
  • przedsiębiorców zamierzających ubiegać się o zawarcie umów związanych z dostępem do informacji niejawnych, ubiegających się o zawarcie takich umów, związanych takimi umowami albo wykonujących zgodnie z przepisami prawa zadania związane z dostępem do informacji niejawnych.

Przepisy ustawy dotyczące ochrony informacji niejawnych nie kolidują z obowiązującymi odrębnie przepisami ustaw o ochronie tajemnicy zawodowej lub innych tajemnic.

W niniejszym artykule zamierzam zwrócić uwagę na przedsiębiorców, którzy zamierzają zawrzeć albo zawarli umowy mające związek z dostępem do informacji niejawnych lub wykonują (albo zamierzają wykonywać) zadania związane z dostępem do takich informacji.

3. Wykładnia formalna pojęć ustawowych

W art. 2 ustawy podano wszelkie istotne definicje i pojęcia, które następnie, w dalszych częściach tekstu ustawy, są wykorzystywane w bardzo istotny sposób. W tym miejscu zwrócę uwagę na kilka spośród nich:

  • rękojmia zachowania tajemnicy – stwierdzona w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego zdolność osoby do spełnienia ustawowych wymogów w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem;
  • dokument – każda utrwalona informacja niejawna;
  • przetwarzanie informacji niejawnych – wszelkie operacje na informacjach niejawnych i związane z informacjami niejawnymi, w szczególności ich wytwarzanie, modyfikowanie, kopiowanie, klasyfikowanie, gromadzenie, przechowywanie, przekazywanie lub udostępnianie;
  • kierownik przedsiębiorcy – jednoosobowy zarząd lub organ zarządzający, a jeżeli organ jest wieloosobowy – cały organ albo członek, albo członkowie tego organu wyznaczeni co najmniej uchwałą zarządu do pełnienia funkcji kierownika przedsiębiorcy (z wyłączeniem pełnomocników ustanowionych przez ten organ lub jednostkę); w przypadku spółki jawnej i spółki cywilnej kierownikiem przedsiębiorcy są wspólnicy prowadzący sprawy spółki, w przypadku spółki partnerskiej – wspólnicy prowadzący sprawy spółki albo zarząd, a w przypadku spółki komandytowej i spółki komandytowo-akcyjnej – komplementariusze prowadzący sprawy spółki; w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą kierownikiem przedsiębiorcy jest ta osoba; za kierownika przedsiębiorcy uważa się również likwidatora, a także syndyka lub zarządcę ustanowionego w postępowaniu upadłościowym; kierownik przedsiębiorcy jest kierownikiem jednostki organizacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy;
  • zatrudnienie – powołanie, mianowanie lub wyznaczenie.

Oczywiście to tylko niektóre definicje, jakie pojawiają się w ustawie o ochronie informacji niejawnych. Definicje te są bardzo istotne. Bez zrozumienia podstawowych definicji zgodnie z intencją ustawodawcy nie będzie możliwe właściwe zinterpretowanie zapisów całej ustawy o ochronie informacji niejawnych.

Informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie gwarantującej zachowanie tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy, pełnienia służby na zajmowanym stanowisku lub wykonywania czynności zleconych4. Zasady uwalniania od obowiązku zachowania informacji niejawnych w tajemnicy oraz sposób obchodzenia się z aktami spraw zawierającymi informacje niejawne w postępowaniu przed sądami i innymi organami określają przepisy odrębnych ustaw i rozporządzeń. Jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają organy, służby, instytucje lub ich upoważnionych pracowników do kontroli (w szczególności do swobodnego dostępu do pomieszczeń i materiałów), a jej zakres dotyczy informacji niejawnych, uprawnienia te muszą być zgodne z przepisami ustawy o ochronie informacji niejawnych.

3.1. Klauzule ochrony informacji

Informacje niejawne opatrza się klauzulą „ściśle tajne”, jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje wyjątkowo poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że:

rys_1

Rys. 1. Zobrazowanie defi nicji poszczególnych klauzul

  • zagrozi niepodległości, suwerenności lub integralności terytorialnej Rzeczypospolitej Polskiej;
  • zagrozi bezpieczeństwu wewnętrznemu lub porządkowi konstytucyjnemu Rzeczypospolitej Polskiej;
  • zagrozi sojuszom lub pozycji międzynarodowej Rzeczypospolitej Polskiej;
  • osłabi gotowość obronną Rzeczypospolitej Polskiej;
  • doprowadzi lub może doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników służb odpowiedzialnych za realizację zadań wywiadu lub kontrwywiadu, którzy wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze (jeżeli zagraża to bezpieczeństwu wykonywanych przez nich czynności lub może doprowadzić do identyfikacji osób udzielających im pomocy);
  • zagrozi lub może zagrozić życiu lub zdrowiu funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników, którzy wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze, lub osób udzielających im pomocy w tym zakresie;
  • zagrozi lub może zagrozić życiu lub zdrowiu świadków koronnych lub osób im najbliższych, lub świadków, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.), lub osób im najbliższych.

Informacje niejawne opatrza się klauzulą „tajne”, jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że:

  • uniemożliwi realizację zadań związanych z ochroną suwerenności lub porządku konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej;
  • pogorszy relacje Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi;
  • zakłóci przygotowania obronne państwa lub funkcjonowanie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
  • utrudni wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych mających na celu bezpieczeństwo państwa lub ściganie sprawców zbrodni przez służby lub instytucje do tego uprawnione;
  • w istotny sposób zakłóci funkcjonowanie organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości;
  • znacznych rozmiarów stratę związaną z interesami ekonomicznymi Rzeczypospolitej Polskiej.

Informacje niejawne opatrza się klauzulą „poufne”, jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że:

  • utrudni prowadzenie bieżącej polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej;
  • utrudni realizację przedsięwzięć obronnych lub negatywnie wpłynie na zdolność bojową Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
  • zakłóci porządek publiczny lub zagrozi bezpieczeństwu obywateli;
  • utrudni wykonywanie zadań służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za bezpieczeństwo lub podstawowe interesy Rzeczypospolitej Polskiej;
  • utrudni wykonywanie zadań organom wymiaru sprawiedliwości i służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwo obywateli lub ściganie sprawców przestępstw i przestępstw skarbowych;
  • zagrozi stabilności systemu finansowego Rzeczypospolitej Polskiej;
  • niekorzystnie wpłynie na funkcjonowanie gospodarki narodowej.

Informacje niejawne opatrza się klauzulą „zastrzeżone”, jeżeli nie opatrzono ich powyższą klauzulą tajności, a ich nieuprawnione ujawnienie może mieć szkodliwy wpływ na wykonywanie przez organy władzy publicznej lub inne jednostki organizacyjne zadań mających związek z obroną narodową, polityką zagraniczną, bezpieczeństwem publicznym, przestrzeganiem praw obywateli, wymiarem sprawiedliwości albo interesami ekonomicznymi Rzeczypospolitej Polskiej.

Informacje niejawne przekazane przez organizacje międzynarodowe lub inne państwa na podstawie umów międzynarodowych oznacza się polskim odpowiednikiem posiadanej klauzuli tajności.

3.2. Postępowanie z materiałami objętymi klauzulą niejawności

Jeżeli zrozumiemy i zaakceptujemy zaproponowane przez ustawodawcę definicje poszczególnych klauzul niejawności, musimy zapoznać się z zasadami ich nadawania. Klauzulę tajności nadaje osoba, która jest uprawniona do podpisania dokumentu lub oznaczenia innego niż dokument materiału. Informacje niejawne podlegają ochronie w sposób określony w ustawie do czasu zniesienia lub zmiany klauzuli tajności na zasadach określonych w ustawie. Osoba, o której mowa wyżej, może określić datę lub wydarzenie, po których nastąpi zniesienie lub zmiana klauzuli tajności. Zniesienie lub zmiana klauzuli tajności jest możliwe wyłącznie po wyrażeniu pisemnej zgody przez osobę wskazaną powyżej albo jej przełożonego w przypadku ustania lub zmiany ustawowych przesłanek ochrony. Nie rzadziej niż raz na pięć lat kierownicy jednostek organizacyjnych dokonują przeglądu materiałów w celu ustalenia, czy zgodnie z ustawą wymagają one ochrony. W przypadku informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne” pisemną zgodę na ten przegląd wyraża kierownik jednostki organizacyjnej, w której materiałowi została nadana klauzula tajności. Po zniesieniu lub zmianie klauzuli tajności zmienia się oznaczenie materiału i informuje o tym odbiorców. Odbiorcy materiału, którzy przekazali go kolejnym odbiorcom, są odpowiedzialni za poinformowanie ich o zniesieniu lub zmianie klauzuli. W przypadku rozwiązania, zniesienia, likwidacji, upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, przekształcenia lub reorganizacji jednostki organizacyjnej uprawnienia w zakresie zniesienia lub zmiany klauzuli tajności materiału przechodzą na następcę prawnego. W razie braku następcy prawnego uprawnienia w tym zakresie przechodzą na Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) lub Służbę Kontrwywiadu Wojskowego (SKW) Poszczególne części materiału mogą być oznaczone różnymi klauzulami tajności. To oczywiście tylko kilka zasad oznaczania dokumentów klauzulą niejawności, które można by nazwać podstawowymi i wystarczającymi na poziomie początkowym funkcjonowania podmiotów ustawy.

3.3. Udostępnianie materiałów – wątpliwości i zastrzeżenia wobec klauzul

Zgodnie z przepisami ustawy informacje niejawne, którym nadano określoną klauzulę tajności, mogą być udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej do dostępu do informacji o tejże klauzuli tajności. Można je przetwarzać w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie, zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące kancelarii tajnych, bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, obiegu materiałów i środków bezpieczeństwa fizycznego, odpowiednich do nadanej klauzuli tajności. Informacje niejawne muszą być chronione odpowiednio do nadanej klauzuli tajności, z zastosowaniem środków bezpieczeństwa określonych w ustawie i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości odbiorca materiału, który stwierdzi zawyżenie albo zaniżenie tajności, może zwrócić się do osoby, która nadała klauzulę w danym przypadku, albo do przełożonego tej osoby z wnioskiem o dokonanie stosownej zmiany. W przypadku odmowy lub nieudzielenia odpowiedzi w ciągu 30 dni od daty złożenia wniosku odbiorca materiału może zwrócić się odpowiednio do ABW lub SKW z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu. Spór zostanie rozstrzygnięty w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku. Jeżeli stroną sporu, o którym mowa, jest ABW albo SKW, to rozstrzyga go Prezes Rady Ministrów w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sporu. Ze względu na sposób zdefiniowania poszczególnych klauzul i brak przykładowych informacji, które mogłyby być opatrzone klauzulami danych rodzajów, umożliwione przez ustawodawcę podważanie zasadności klauzuli może być nagminne, np. wówczas, gdy nadanie określonej klauzuli będzie mogło w jakiś sposób uniemożliwić jednej ze stron uczestniczenie w dalszej części postępowania przetargowego. Może to być niebezpieczne, szczególnie dla służb ochrony państwa, gdyż bardzo trudno wyobrazić sobie komórkę, która będzie odpowiedzialna za rozstrzyganie sporów dotyczących klauzul we wszystkich możliwych przypadkach.

4. Funkcjonowanie systemu ochrony informacji

Do tych obowiązków ABW i SKW, które są związane z nadzorowaniem funkcjonowania systemu ochrony informacji niejawnych w podległych im jednostkach organizacyjnych, należy:

  • przeprowadzanie kontroli ochrony informacji niejawnych i przestrzegania przepisów obowiązujących w tym zakresie;
  • realizowanie zadań z zakresu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych;
  • prowadzenie postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających oraz postępowań bezpieczeństwa przemysłowego;
  • zapewnianie ochrony informacji niejawnych wymienianych między RP a innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi;
  • doradztwo i organizowanie szkoleń w zakresie ochrony informacji niejawnych.

SKW realizuje zadania dotyczące:

  • MON oraz jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych;
  • ataszatów obrony w placówkach zagranicznych;
  • żołnierzy w służbie czynnej wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych podległych MON.

ABW realizuje zadania dotyczące jednostek organizacyjnych i osób podlegających ustawie, których nie wymieniono wyżej.

Aktualny podział kompetencji nie budzi wątpliwości, gdyż dość jasno precyzuje, w jakich sytuacjach właściwą służbą ochrony państwa jest SKW, a w jakich ABW.

4.1. Krajowa władza bezpieczeństwa

Szef ABW pełni funkcję krajowej władzy bezpieczeństwa. Krajowa władza bezpieczeństwa jest odpowiedzialna za nadzorowanie systemu ochrony informacji niejawnych w stosunkach RP z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi i wydawanie dokumentów upoważniających do dostępu do informacji niejawnych NATO, Unii Europejskiej lub innych organizacji międzynarodowych, zwanych dalej „informacjami niejawnymi międzynarodowymi”. Szef ABW pełni funkcję krajowej władzy bezpieczeństwa w odniesieniu do podmiotów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy, za pośrednictwem Szefa SKW. W zakresie niezbędnym do wykonywania funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa odpowiednio Szef ABW lub upoważnieni przez niego funkcjonariusze ABW oraz Szef SKW lub upoważnieni przez niego żołnierze lub funkcjonariusze SKW mają prawo do:

  • wglądu do dokumentów związanych z ochroną informacji niejawnych międzynarodowych;
  • wstępu do obiektów i pomieszczeń przeznaczonych do przetwarzania informacji niejawnych międzynarodowych;
  • dostępu do systemów teleinformatycznych przeznaczonych do przetwarzania informacji niejawnych międzynarodowych;
  • uzyskiwania wyjaśnień i informacji dotyczących ochrony informacji niejawnych międzynarodowych.

Szef ABW organizuje współdziałanie z Szefem SKW w zakresie wykonywania funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa.

4.2. Uprawnienia do nadzoru i kontroli

W zakresie niezbędnym do kontroli stanu zabezpieczenia informacji niejawnych, upoważnieni pisemnie funkcjonariusze ABW albo funkcjonariusze lub żołnierze SKW mają prawo do:

  • wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostki kontrolowanej, gdzie informacje takie są przetwarzane;
  • wglądu do dokumentów związanych z organizacją ochrony tych informacji w kontrolowanej jednostce organizacyjnej;
  • żądania udostępnienia do kontroli systemów teleinformatycznych służących do przetwarzania tych informacji;
  • przeprowadzania oględzin obiektów i składników majątkowych oraz sprawdzania przebiegu określonych czynności związanych z ochroną tych informacji;
  • żądania udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień od kierowników i pracowników kontrolowanych jednostek organizacyjnych;
  • zasięgania informacji w jednostkach niekontrolowanych (w związku z przeprowadzaną kontrolą), jeżeli ich działalność pozostaje w związku z przetwarzaniem lub ochroną informacji niejawnych, oraz żądania wyjaśnień od kierowników i pracowników tych jednostek;
  • powoływania oraz korzystania z pomocy biegłych i specjalistów, jeżeli ze względu na okoliczności ujawnione w czasie przeprowadzania kontroli wymagane są wiadomości specjalne;
  • uczestniczenia w posiedzeniach kierownictwa, organów zarządzających lub nadzorczych, a także organów opiniodawczo-doradczych w sprawach dotyczących problematyki ochrony tych informacji w kontrolowanej jednostce organizacyjnej.

Jeżeli w czasie dokonywania kontroli, o której mowa wyżej, okaże się, że w systemach teleinformatycznych, które nie posiadają akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego, prawdopodobne lub możliwe jest zdarzenie przetwarzania informacji niejawnych, funkcjonariusze ABW albo funkcjonariusze lub żołnierze SKW mogą żądać udostępnienia tych systemów do kontroli – wyłącznie w celu i zakresie niezbędnym do ustalenia, czy przetwarzanie takie miało miejsce, oraz do wyjaśnienia okoliczności z tym związanych.

Artur Bogusz

Zabezpieczenia 3/2012

Bibliografia

  1. Anzel M., Nowa ustawa i jej zmienione uwarunkowania, mat. szkoleniowe OSPOIN, Warszawa 2010.
  2. Hoc St., Ustawa o ochronie informacji niejawnych. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2010.
  3. Stankowska I., Ustawa o ochronie informacji niejawnych. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2011.
  4. Ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 roku o ochronie informacji niejawnych, Dz. U. z 2010 r., nr 182, poz. 1228.
  5. Wytyczne w sprawie określenia zasad postępowania z materiałami zawierającymi informacje niejawne zał. do Decyzji Nr 362/MON z dnia 28 września 2011 r.

Przypisy

  1. Sundgren B., „An Infological Approach to Data Base”, SUE&S, Stockholm 1973; za: materiały konferencji PLUG, Kościelisko 2005.
  2. Wiener N., „Cybernetics or Control and Communication in the Animal and the Machine”, New York 1948; za: Cybernetyka i społeczeństwo, wyd. KiW, Warszawa 1960.
  3. Zalewski S., „Ochrona informacji niejawnych jako instrument bezpieczeństwa politycznego państwa”, w: „Ochrona informacji niejawnych i biznesowych”. Materiały IV Kongresu, Katowice 2008, s. 43.
  4. Ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, Dz. U. z 2010 r., nr 182, poz. 1228.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie tekstów bez zgody redakcji zabronione / Zasady użytkowania strony